در ازدحـام وخلــوت ما از شــكنجه گفت     مـردي كه جشــــنواره ايثــار مي گـرفت

شـــايد به جـرم آنکه يكي بـود يـــا نبــود         اشـعار مــا تخــلص اشــرار مي گرفت

در جشـن بادبادك و در بي ينال عشـق        تنــديـس مـا نشــــان گنهكــــار مي گــرفت

ما را به جـرم دلبري از خانه رانده اند        آن شب كه عشق رنگ سپيدار مي گرفت

بي شــك شــبيه قصـه حلاج مـرده بود        آييـــنه اي كه حكــم تبهكـــــار مي گـرفت

انديشـــه را به نام خـــدا دار مي زننــد         «لاتعقلـــون»،که روزه شک دار می گرفت

بـــا چـــــادر نمــاز پـــدرهای من بگوی         فــرزندتان اجـــازه ی انكـــار مي گــرفت

در ســـــرزمین عاطفه ها، دختری فقیــــر      از بهر نان ســــجلد زنـا كــار مي گـرفت

هر صبح و شـــام قامت تبــدار عشق را       رجــالـه اي شـــكنجه و اقـــرار مي گرفت

فـريـاد مي زنم،که خدایــــا كسـي مــرا...      فـريـاد من به پيكــر ديــوار مي گـــرفت

در انعـــكاس حجم صــدايم كســي نبود        تقدیـــرمان به چرخه تــــکرار می گرفت...

                                                                                            ۸۳/۱۰/۱۶

خط قرمزم لب های توست

  از اولین بوسه که بگذرم

  رها خواهم شد

از زنی که سال هاست به شیطان

  سنگ می زند

در جمرات چشمانت  

 دو

 سه

.

.

. 

  هفت

سال های انتظارم را می شمرم

موعود من تو خواهی آمد

روزی پس از روز موعود

که دستان انتظار بر ساقه تنم خشکیده است

تو خواهی آمد

همچون تمامی موعودان زمین

که آمدنشان

پر می شود از

بر گور آرمیدگان منتظر

و زندگان در بستر نسیان خفته

هر شب کوله بارم را بر می دارم

و به چشمان تو سفر می کنم

چشمان تو

 سرزمین مادریم بود

با کوه های بلند

و جنگل های انبوه

در لحظاتی که درد زاده شدن را

 به تهنیت می آمدند

زنانی که بر زنانگیم می گریستند

سال هاست بر کنده درخت مرده ای نشسته ام

با فنجان های خالی

تا در جنگل نهار خوران دستانت

پیاله ای قهوه

و فنجانی شراب تلخ بنوشم

...

و دستانم به گیلاسی از لطافت لبهایت

مهمان شود

که تو تنها چشم مردانه ای بودی

که بر زنانگیم نگریست

به غفلت

آری به غفلت

که ما غافلان زمینیم

که هیچگاه همدیگر را به لذت اندام هایمان مهمان نکردیم

در سرزمینی که روسپیانش

مردان مومنه ای بودند

که

بر مناره های کاباره مولن  روژ^*

قرآن می خواندند.

* کاباره ای در پاریس

که مردان قبیله ام

افسانه ژاندارک را

با پوستر های

صوفیا لورن

طاق زده اند

سایه ای از تو باقی است

و صدای گام هایت

که در آخرین لبخند زمان

زوزه می کشد

دستم را برای خاطره ات

که بر سنگفرش کوچه نقش بسته است

تکان می دهم

سرما از لای انگشتانم نفوذ می کند

 به دهلیزهایم

تو می لرزی

پنجره سرخرگ هایم را می بندم

ورید هایم را عایق کاری

و هیزم می ریزم

پای آتشی

که سال هاست

روشن کرده ای

تا بسوزانیم

امشب به چشم های تو ایمان می آورم

در شأن بوسه های تو قرآن می آورم

اعجاز آیه آیه ی امن یجیب را

با وصف چشم های تو پایان می آورم

می آفرینمت به غزل نازنین من

آنگه به سجده رفته و ایمان می آورم

حالا بخند، روح مرا غرق عشق كن

از ناز خنده هات بهاران مي آورم

از نرمي و لطافت انگشت هاي تو

رنگين كمان، اقاقي و باران مي آورم

قامت كه نه قيامت كبراست مهربان

چون قامت تو سرو به بستان مي آورم

چشمت،چه چشم مست،و عاشق كشي شده

او را به جاي يوسف كنعان مي آورم

با آهوان چشم تو اي نو بهار من

خورشيد را به سجده انسان مي آورم

روزي اگر كه دست تو در دست هاي من

بر جسم مردگان زمين جان مي آورم

حالا شدي خداي دلم، جان خويش را

در پيشگاه حضرت منان مي آورم

با من بمان كه مبدا تقويم عشق را

سال هزارو سيصد و قندان مي آورم

با بوسه ات كه قامت گل هاي شهر را

جاني دوباره داد گلستان مي آورم

يا اينكه چشم ترك و تني بي قرار و لب...

من را ببخش زيره به كرمان مي آورم

 دوست ندارم

وقتی همه مردان زمین

بوی خیانت می دهند

 روسپیان و کلاغ ها را

دوست دارم

و این یعنی

تمام زندگی در آغوش من است

طعم لبان او دو- سه تا حب قند بود

از پشت شب به شيشه دل زد که یا اله

مردی که از سلاله پاک سهند بود

بر خط گونه هاش دو گیلاس سرخ داشت

در دهلیز چپم چمدانت را می بندی

 شال گردنت

.

.

.

برف می بارد

کلاه سپیدت

در دهلیز راستم عکس هایت را جمع می کنی

درد با سرعت نور به دور قلبم می پیچد

اتفاق بدی در حال وقوع است

قلبم برای ایستادن هیچ برنامه ای ندارد

به آغوشت می گریزم

از من می گریزی

درد با سرعت نور به ....

اتفاق بدی ...

قلبم برای ایستادن هیچ برنامه ای ندارد

 که آفتاب چشم تو را می پرستند

       آفتاب چشم تو

خدایی که غروب نمی کند

حتی شب ها

که پیچک لبانت

به دور گردنم می خزد

و دندان های نیشت در رگهایم فرو می رود

دستانت اقمار منظومه ای است

که سیب هایم را گاز می زند

در من میامیزی

از نایژه ام فرو میروی

در معده ام عربی می رقصی

و جذب شریانهایم می شوی

و صبحها بر لبهایم لبخند میزنی

به ستاره هایی که تمام شب سینه آسمان را بوسیده اند

بوی باران می دهد تنت

مرطوب می شوم

روبروی آینه که می نشینم

گوشه لبم گل رزی روییده به سپیدی دندانهایت

- چرا که در سحر گاهی بارانی

 در ازدحام صندلی های کافه ی دیدار -

       لب های تو را بوسیده اند

مــــردی که عکس هـــای مــرا حلــقه حلـــقه در                    ســــــیگار کــنت طـــرح زده، دوده دار تــــر

يك زن شـــــــبيه عشــــق تو امــــــا نجيـــب تــر                  عــــاصي، شـــــــلوغ تر و كمي دلفـــريب تــــر

گویی كه فصـــل ســـبز نشـــــايش رســـــيده او                   ســـــبزیــــنه می کــــند ته باغـــــات آلبــــــالـــو

گویی فصــــول فاصـــــله را كهنـه كـرده او                        گيســـــوش را بـــــــراي تو آييــنه كــــرده او

مـــــردي شــبيه عكس تو امــــــا جســــور تــــر                      با چشـــــم هاي مشـــكي روشـــن، صــبورتر

رفتي شـــــبي كه دختر عشـــقت ســــــتاره بود                       در چشـــــم هاي مشـــــكي تو ماهپــاره بود

 حــــــالا كه روبــــــروي دلـــم روي صــــندلي                     تكــــرار مي كني ، هنـــــوز عاشــقي، ولي....

مهپـــــــاره ي  جــــواني تو غم پنـــاه  شـــــد                        همچون پـــلنگ زخــمی در فکـــــر ماه شـــد

حـــــالا دلم بــــراي تو هي پـــــلك مـــي زنـــد                      انـــــگار تـق، تتــق به  در شـــــرك مـــي زنــــد

حـــــالا زنی که تـــو را جســــــتجو کــــــند                       هـــر صبح و شـــــام چشــــــم تو را آرزو کنـــــد

پیدا شـــدست که تو تســـبیح شـــــــمرده ای                       پروانه ای که شـــــمع به بــالــش ســــــــپرده ای

رفتي شــــبي و^- دختــــــر عشــقت بزرگ شد                      چون دختـــــــران کوچه تـــــرفند گــــــرگ شد

حالا شــــــــبيه ســـــــارتــر تــرا نفي مي كند                       سيمون^* صفت به ثبت خودش سعي مي كند 

هـــر آنچــه را كه چشــــم تو انــــكار مي كند                      در اســـــطقس^** آينـــــه تكــــــرار مي كنـــــد

حـــــالا كه آمدي دل من پـــــــلك مـــي زنــد                         تا طـــرح چشـــم های تــو هــي كــلك مي زند

حــــــالا كه آمـــــدي زن روبـــــــروت باز                         آري همــــــــان دختـــــــرك آرزوت باز

خيلـــــي شـــــــبيه کودکی من ، نجـــيب تـــــر                        با چشــــــم هـــاي تو ولي از من قــريب تر

*سيمون دوبوار : فمنيست

**اسطقس: اصل و ماده هر چيزی

مرا که با تب هر بوسه ات زمین گیرم

بریز بیت لبت را به شعر بی تابم

میان حلقه بازو بکش به زنجیرم

به جرم دلبری از دیده ات بیاویزم

به تازیانه بزن، مستحق تکفیرم

مرا به مز،مزه ی گونه هات مهمان کن

که آب نبات لبت می کند نمک گیرم

مرا ببر به غزل های فصل آغوشت

بکش به دایره عشق پای تقدیرم

به اشک کی دهم ای عشق غسل تعمیدت

کز آسمان، ز زمین، از زمانه دلگیرم

گفتي شبي پر مي كشي از بام چشمانم             تنهــــا به جــا مي ماند آواز پرســــتوهات

آري شــبي پر مي كشــم از بام چشـمانت             اما به ســوي مســجدالاقصـــاي ابروهات

من با غزال چشــم هايت عشــق مي بازم             آنشب كه مي ماند فقط يادي ز آهوهات

اي پهنه البــــرز عشــــق،آغوش خود بگشـا            تا خانمان سازم كنار سـرو و شب بوهات

اين شــير خســته، تا تو، عمـري راه پيموده            بـــگـذار آرامــــــش بگيــــــرد لاي بازوهات

فرهــــاد،مي ماني كنـــارم، خوب مي دانم             تا رويش ياس سپید جنــگل موهات

                                      بوسه ای از لب چون لعل تو خواهش می کرد

خنجر عشــق تو با خنده ی شـــوخش دیشـــب

                                       تن مجــــروح مــــرا بـــاز نـــوازش می کرد

      اينجا پياده مي شوم آقا،

                              بگو بايست

  با من بگو كجاي زمين ايستاده ام

       در اين غروب سرد كه فانوس هاي هرزه اش

                   چشمك زنان به من خاموش مي شوند

من خسته ام، و رنج زيستن را

                      از لحظه اي كه آفرينش رقم خورد در آغوش مرد و زني

                          كه سال هاست بر باور من سنگ مي زنند، زيسته ام

       آهاي آسمان آبي شعر هاي فيروزه اي

            آسمان شعر من عمري است لگد مال لبخند هاي شرزه مرگ است

                                           از ازدحام تابوت زناني كه خود را ‹حوا›

                                                    با نيمه سهمي از شب خلقت نديده اند

             من خسته ام

                         از انتظار مردي

                       كه ستاره ها هرگز آمدنش را نويد ندادند

                         و رويش شقايق ها هيچگاه به مناسبت آمدنش رقم نخورد

من خسته ام و نفس هايم

                  در امتداد قدم هاي زني در كوچه وحشت

                    آلوده مي شود به هرم نفس هايي كه بذر شهوت مي كارد

                                                                   در آشيانه مهتاب  

          آهاي حجله هاي آذين بسته شهداي شهر من

من سال هاست به عزاي خويشتن نشسته ام

                                           و مادرم نيز

                                             و مادران مادرم، تا نسلي مانده به حوا

           همه سوگوار دختركي بودند

                        كه مهتاب در آشيانه سرخش هرگز نرست

                       و آفتاب از پشت چادر سياهش طلايي گيسوانش را بوسه نداد

         من سال هاست در عزاي خويشتنم

                                            و پدرم

                                            و پدران پدرم، تا خود قابيل

                    همه بي قرار دختركي بودند

                       كه هرروز پينه هاي دستانش نمناك اشك هايي مي شود

                                                   كه بر بيستون عشق تيشه مي زند

                من خسته ام و اي كاش اين سحر

                                   در ايستگاه آخر خورشيد

                                     پاي چنار پير خيابان

                 كه هر غروب در امتداد سرخ ترين اشك آفتاب

           راز عبور دختركي را كه با تمام كلاغان شهر رقصيده بود

                                            در سينه مي نهد خاموش مي شدم

            میان هجایی که هرگز به فصل ماندن نرسید

و من آشنای دیرینه کوچه، پس كوچه هاي شهر

         با هر جايي نامت غريبانه ملاقات مي كنم

                  در راهرويي كه اولين لحظه آشناييمان را

                                             به بند ناف بهار گره مي زند

من هنوز پشت چراغ قرمز خيابان طويلي كه به پيچ شب مي رسد

      در قاب چشمان مردي كه اندازه تن پوش مرا تخمين مي زند

            ابر ها را روي سرم گره مي زنم

و تو كه ثانيه اي زودتر از من از سبزترين چراغ شهر

                                                   عبور كردي

           در مهتابي ماه

                 مرا با پيرهني حرير،پوشيده از ستاره

                 و موهايي طلايي با تاجي از گلبرگ هاي ياس نقاشي مي كني

     تا فصل ماندن خيابان طويلي فاصله است كه به پيچ شب مي رسد 

                  با چراغ هايي كه به سرخي هندوانه يلدا مي ماند

                  از اولين چراغ قرمز كه بگذرم 

                          تا فصل ماندن نيمه شبي بيشتر راه نمي ماند

مي پرسد اين نهايت محزون عشـق بود             يا قصــه نجـــابت يك دختـــر صبـــور

يك دختـــر صبـــوركه انــدازه ي تورا             قـدري فراتر از قواره مجنون كشيده بود 

اقصـــانقـــاط چشــم سـياهش به ياد تو             آئينه را طليعــه اي از خـون كشــيده بود     

يك دختـر جسـور كه فرهاد وش تو را             با تيشـــه بر بلـــور خيـــال آفــــريده بود

چشــمان بي تفاوت و سرد تو را دريغ            همچــون نگــاه نــرگس شـــيراز ديده بود

در انتظـــار لــحظه ديــدار تا ســـحـر             تنهــــا كنــــار پنجــــره بيــــدار مانده بود

آن شب كه دختــر خورشــيد بي خيال             دور از نگــاه عقــربه در خـواب مانده بود

تب كـــرده از هزاره ي اندوه سينه اش            بغــض هــــزار ســـاله غــم كـنج ديده اش

مي پرسد اين نهايت محزون عشق بود           يا ســـرنوشــت حتـــمي از قبـــل چيــده اش

        می گذری از من، نگاهم مي كني

                        بي آنكه به ياد آوري

            درد زادنم را هنگامه خلقت صفحه های دفتر خاطراتت

               من دريا را از دريچه چشمان تو

                   -باتمام وسعتش -

      بارها به آغوش كشيده ام و از لبان خورشيد كام گرفته ام

       هيچكس باور نمي كند حتي تو كه نگاهم مي كني

                          و بي لحظه اي درنگ مي گذري

           تلماسه هاي خونين نگاهت هبوط را به يادم مي آورد

من آدم شده ام

                           با آنكه دستان آفرينش حوا زاده بود مرا

    باور نمي كني

         پينه هاي دستانم كه از حفاري عشق مي آيند گواهي مي دهند

                                                                     و تب سرد تنم

                                                 كه تنور حوا سرد گشته است

        و آدميت شوريده بر نيرنگي كه حكمت تدفين زمين بود

                                                             در نيرنگستان

       نخند حتي خودم هم باور نمي كنم

             زمين يخ بسته است و تنم

                   كه زمين را در آغوش كشيده تا گرمايش بخشد

 آهاي افسون خاطره هايم را مي فروشم

                               سبدي صد تومان

   گمشده اي را مي جويم كه در كهكشان باور خدا ناميدندش

            به آينه مي مانست و آفتاب

    در من انتهاي مستقيم صراطش به چهار راهي مي رسد

             كه زندانبان

                      به نشانه قداست تمام مردم شهر

                               بر كره سرم تراشيده است

      اين بدكاره ها كه ار مژگانم آويزانند

   تفسير آيه، آيه سوره اي از سوره هاي زيستنم مي باشند

          كه در تب يك بوسه ناآشنا گم شده اند

            جرعه، جرعه فرياد مي كشم

                 سبد زندگيم را مي فروشم

                   به انعكاس آينه اي و پياله اي آفتاب

                                                     اما...

       آسمان چشمانت كه خيره در برهوت نگاهم زل مي زند

             تنم را از ابتداي خويشتن تا انتهاي خواهش مي لرزاند

سرت را كه پايين مي اندازي و مي روي

                     دستانم انتظار را

                                    بر چليپاي آسمان به صليب مي كشد

        تا اينبار مسيح را در منظر مردي كه آسمان در انحناي سرخ چشمانش

                                                             براي هميشه گم شد

                                                                       به نظاره بنشيند

       من تثليثم را با تو مي آغازم

                       با ‹تو›،‹تو› و ‹تو›

           تا چون هزاره هاي خلقت به باور چشمانت موحد بمانم

                از التهاب پستاني كه دستان شكنجه را ارتزاق مي كند

      ديگر كسي مرا به عشوه نمي خرد

                كه روزگاريست

                             بانوي عشقم را

        به اسكناس هاي هوسناك شهر فروخته ام

      من تن پوش خسته خويش را

                    با كوله باري از سكوت به دوش مي كشم

                    و زبانم را به كام وحشت قفل مي زنم

        تا شايد دستان انتظار در التهاب زمين بشكفد

                                              و مرا....

               اما دريغ!

                     چشمان نافذ اين گرگ

              كه در ســــينه ام عشـــق رصد مي كند

                 بازيگر لحظه هاي بي پايان من است

              كه ديگر فال فرداهايم جور در نيايد

   خســـته شـــدم از بس كه گفت مي آيي و نيـــامــدي

           ســـربـــاز پيكـــم را گفتــه ام

                    كه ديـــگر نجــــابت تـــو را

           آنــگاه كه دمــاغ كبـــر مـــادرت ورم مي كند

       و پدرت در  ســـمند نقــــره ايش

   بــــراي پـــاهــــاي پــدرم بـوق مي زنــد

              به تصوير نكشد

        آس دلت را گفته ام

               كه دلداري فرو گذارد و گاهواره عصيان را

  در شراره هاي آتش به پا خواسته از مرگ آخرين ققنوس بسوزاند

                      چرا كه سرزمين من فرداهاي مرا

                          در تراول هاي حاجي هاي فيروزه اي

       آنگاه كه اشك هاي خواهرانم را

            بر سر شانه هاي خيس باران با شهوت مي خرند

                                                        بور زده است

          من ديگر انتظار نخواهم كشيد

                   و اضطراب هايم را خواهم گفت

      پرومته اي كه قرار است از خزر قزل آلا برايم بياورد

 در پشت كوه هاي البرز با زئوس خاويار قمار مي كند و

                                                         با هرا زنا

        هرا زني كه چشماني سياه دارد

               روسپئي سپيد است كه شب هاي قدر قرآن به سر مي گيرد

    و زئوس، مردي كه بازواني قوي دارد

                                    ربا خواري قهار است

        كه سالي چهار بار خدا را در مكه طواف مي كند

            من ديگر انتظار نخواهم كشيد

                          زيرا كه شاه خشت ورق هاي من

                                           وارث زمين گشته است

       و مردي كه بر لبان پسرش نرد شهوت مي بازد

                                                  پيغمبر قوم لوط

             من ديگر انتظار نخواهم كشيد

كز شـامگاه خاطــره هايش به دشت شب         هــر شب به نام نـامي تو مي كند عروج

يك دختـــر نجيـب كه همپــــاي آســـمان         تـا رويـش شـــقايق چشــم تو مي گريست

در لــحظه رســـيدن تو قـلب خـويش را         فــرياد مي زنــد كه در جــاي خود بايست

يك دختـــر صبـــور كه پـــروردگار را          بــا ابتـــداي نـــام تـــو فــــريــاد مي زند

قلبش هزارو سيصدو چند سال مي شود         همــــراه ريتــم تيشــــه فـــرهــاد مي زند

چشـــــمان خيس دختــــر لجبــــاز آينه          آن شب كنـــار بســـتر چشمت نجيب بود

كــاهســته گفت كــه نـه، نـه،بــرو،برو         فــــردا دلش براي شـــما بي شــــكيب بود 

در انحنــاي سـرخ نگاهش هميشه داشت        مشـــتي دروغ، ذره اي ايمــــان ،دلي كبــود

پنداشـــت ســـاده ام و نيرنگ مي نوشت        بــا واژه هاي عشـــق، تبســـــم، تـــرا درود

حالا نوشته است كه بس حيف بوده است        آن شب كه روي بســتر چشــمان من غنــود

هر جا به اشــتباه خودش معترف شدست         مـردي كه از بلـــور دلــم عشـق مي ربـــود

دل در حريم خلوت عشـــقش طواف كرد        از بــس كه او ســـاده ومعصــوم مي نمـــود

پنداشت ســـاده ام و با يك،دو خط نگـــاه         هــر شـب كنــار بســـتر تــرديد من ســرود

مه در حــــريم آبي چشــــم تـو مـاه شـــد         زيـــرا كه در نــگاه تــو آمــد شــبي فـــرود

حالا پس از دو سال كه از كوچه مي گذشت      بــا مــن و كـل خــــاطــره هـايم غريبه بود

                                          به چهار محبس هستي دوباره مهمان كرد

دوباره غربت يك قصـه جاي پاي تو شـد

                                           و او نگاه سبز مرا در دو ديده زندان كرد

نوشــت رفتـه اي و رفتـه اســـت از دل تـو

                                           حضور ساده يك زن كه بي تو پيمــان كرد

تمــــام شــــادي عـالــــم حــــــرام بر دل او

                                                    اگر به جز تو كسي را به بوسه مهمان كرد

          مهربانتر از خورشيد

و دختران زئوس

              به پاس لحظه ميلاد او

                            -چو روسپيان خيابان-

                                    به جشنواره توحيد

                سبد سبد گل خورشيد را حواله مي كردند

          طنين سرخ صدايش

        در آشيانه مهتاب

                به خط سرخ شقايق، خطوط قرمز زد

بزرگ بود واز قبيله من

             نه از قبيله من كه هم تبار خدايان بعل يا خورشيد

        و آستانه چشمان او

                    حريم مطلع شعري كه ماه مي خواند

بزرگ بود و در پياله خورشيد

                   خطوط مبهم انديشه را تناول كرد

و چون سپهر رهايي كه قله را بوسيد

      سوار ململ چشمان آسمان مي شد

 و بر دريچه شب مهر صبح مي كوبيد

بزرگ بود و همطريق خدايي كه عشق ناميدند

به بي كرانه دريا

       چو بستري كه به آغوش موج مي آيد

 تمام وسعت انديشه را

             به جوي جاري چشمان آب جاري كرد